Zie: Liefde

Artikelnummer: 9789059365940

€ 20,00

Beschikbaarheid: Op voorraad

Snel overzicht

'Een van de beste boeken ooit geschreven.' - Jonathan Safran Foer


 


Ook verkrijgbaar als E-Book


 


Zie: liefde

Dubbelklik op de afbeelding voor groot formaat

Uitzoomen
Inzoomen

Meer afbeeldingen

  • Zie: liefde

Details

Zie: liefde wordt beschouwd als één van de grote boeken van de twintigste eeuw. Het wordt op scholen gelezen en op universiteiten bestudeerd, en in Jeruzalem is er voor de vrienden van Momik, de bedachtzame jongen, werkelijk een ‘Momik-wandelroute’. Reden genoeg om de ontroerende en toch uiterst komische roman in een zorgvuldig herziene en mooie uitgave opnieuw toegankelijk te maken.



Jonge én oude lezers over de hele wereld zijn nog steeds geïmponeerd en betoverd door de negenjarige Momik met zijn tomeloze nieuwsgierigheid en eigenzinnige fantasie. Als zijn grootvader Ansjel, van wie iedereen gelooft dat hij door het ‘nazibeest’ om het leven is gebracht, veertien jaar na de oorlog uit het gekkenhuis in Jeruzalem wordt ontslagen en kleumend en brabbelend voor de deur staat, wil – nee, móet Momik weten hoe dat nazibeest eruitziet, en wat het zoal vreet. Dan kan hij het in de kelder voederen en temmen. Dan laat het zijn grootvader eindelijk met rust.



Maar die vindt geen rust. Alsof hij dwangmatig telkens weer zijn verhalen moet vertellen over de ‘kinderen van het hart’ die hem als schrijver van kinderboeken beroemd hebben gemaakt en die Obersturmbannführer Neigel steeds weer wilde horen.


En in een poging nader uit te leggen waartoe de mensen goedschiks of kwaadschiks in staat zijn, heeft Grossman een encyclopedie van ‘noodzakelijke grote woorden’ toegevoegd, die Ansjels levensverhaal onder lemma’s van ‘Liefde’ tot ‘Untermensch’ en van ‘Seks’ tot ‘Wonder’ verder vertellen.

 

 

Fragment

Het ging zo.

Een paar maanden nadat oma Henny gestorven en begraven was, kreeg Momik een nieuwe opa. Deze opa arriveerde in de maand Sjevat van het jaar 5719, dat is 1959 in de buitenlandse jaartelling.

Hij kwam niet via het radioprogramma waarin nieuwe immigranten de groeten konden doen, het programma waarnaar Momik iedere dag tussen tien voor halftwee en halftwee onder het middageten moest luisteren, waarbij hij heel goed moest opletten of ze een van de namen noemden die papa voor hem op een blad papier had geschreven; nee, de opa kwam met een ambulance van de Blauwe Davidster, die op een middag midden in een stortbui stopte bij de kruidenierszaak annex cafe van Bella Marcus.

Er stapte een dikke man uit; hij was bruinverbrand, maar het was geen sjwartse – geen Sefardische jood, het was er een van ons. Hij vroeg Bella of zij hier in de straat de familie Neumann kende. Bella schrok, droogde snel haar handen aan haar schort af en zei: Jaja, er is toch niets gebeurd, God verhoede?

De man zei dat ze niet hoefde te schrikken, er was niets gebeurd, wat zou er gebeurd moeten zijn? Ze hadden alleen maar een familielid meegebracht, en hij wees met zijn duim naar achteren, naar de ambulance, die er volkomen leeg en rustig uitzag, en Bella werd plotseling zo wit als een doek, terwijl zij toch, zoals bekend, nergens bang voor was. Ze ging niet naar de ambulance toe, maar liep er juist een eindje vandaan, naar Momik, die aan een van de tafeltjes zijn bijbelhuiswerk zat te maken.

Wej iz mir, zei ze, hoezo opeens een familielid? De man zei: Nou, mevrouwtje, we hebben niet veel tijd, als u ze kan, ken u me misschien wel vertellen waar ze zijn, want er is daar niemand thuis. Hij sprak met veel fouten, terwijl hij er toch uitzag als iemand die hier al jaren woonde. Natuurlijk is er niemand thuis, zei Bella meteen, want het zijn geen parasieten, het zijn mensen die keihard werken voor de kost, van ’s ochtends tot ’s avonds zitten ze in het huisje van de Staatsloterij, daar in de tweede straat, en deze kleine jongen hier, die is van hun, en als u hier even wacht, meneer, dan ga ik ze roepen.

En Bella rende weg; haar schort had ze niet eens afgedaan. De man keek even naar Momik en knipoogde naar hem; toen Momik niets terugdeed – want hij wist maar al te goed wat hij moest laten tegenover vreemde mensen die hij niet kende – haalde de man zijn schouders op en begon de krant te lezen die Bella opengeslagen had laten liggen. Hij zei zonder aanleiding dat het zelfs met de regen die nu viel een jaar van droogte zou worden, en daar ontbrak het ons nog maar net aan.

Maar Momik, die normaal gesproken een beleefd jongetje was, bleef niet naar hem luisteren en ging naar buiten, de regen in, naar de ambulance. Hij klom op de treeplank aan de achterkant, veegde de regen van het ronde ruitje, keek naar binnen en zag daar de oudste man ter wereld rondzwemmen, zo ongeveer als een vis in een aquarium. Hij droeg een blauwgestreepte pyjama en was net zo verschrompeld als oma Henny voordat ze doodging.

Zijn huid was een beetje geel en een beetje bruin, net als bij een schildpad, en hing los om zijn nek en armen die heel mager waren; zijn hoofd was helemaal kaal en hij had lege blauwe ogen. Hij zwom in de lucht van de ambulance met krachtige slagen alle kanten op. Momik vond het precies de droevige Zwitserse boer die tante Ietke en oom Sjimek meegebracht hadden, opgesloten in een rond glazen bolletje waarin sneeuw viel, dat Momik per ongeluk gebroken had.

Bijna zonder erbij na te denken deed Momik de deur open, en hij schrok toen hij de man in zichzelf hoorde praten, met een eigenaardige stem die afwisselend omhoog- en omlaagging, nu eens geestdriftig en dan weer bijna huilend, alsof hij een voorstelling gaf of iemand een ongeloofwaardig verhaal vertelde, en ineens – en dat was echt haast onbegrijpelijk – was Momik er voor duizend procent zeker van dat de oude man Ansjel was, de jongste broer van oma Henny, mama’s oom, van wie ze altijd zeiden dat Momik op hem leek, vooral zijn kin, zijn voorhoofd en zijn neus, en die in buitenlandse kranten verhalen voor kleine kinderen had geschreven, maar Ansjel was immers gestorven bij de nazi’s – moge hun naam en herinnering uitgewist worden – en deze hier zag eruit alsof hij leefde.

Momik hoopte maar dat zijn ouders het goed zouden vinden hem in huis te nemen, want na de dood van oma Henny had mama gezegd dat ze maar een ding wilde, en dat was haar leven in rust voltooien.

Net toen hij aan haar dacht, kwam mama er zelf aan – jammer dat hij niet aan de Messias gedacht had. Achter haar aan rende Bella, slepend met haar zieke benen (voor Marilyn Monroe waren de benen juist haar grote geluk), terwijl ze in het Jiddisj tegen mama schreeuwde dat ze niet moesten schrikken en het kind niet aan het schrikken moesten maken.

Extra informatie

Auteur David Grossman
Illustrator Vertaling: Hilde Pach
Bindwijze paperback
Afmetingen 15,7 x 23,5 x 3,8 cm
Aantal pagina's 560
Verschenen in 2015
Druk 1
Uitgeverij Uitgeverij Cossee

Uitgeverij Cossee

Uitgeverij Cossee is een zelfstandige en onafhankelijke uitgeverij gevestigd aan het mooiste plein van Amsterdam, het Amstelveld. De uitgeverij is opgericht in het najaar van 2001 en de eerste boeken zijn verschenen in het voorjaar van 2002.
Cossee geeft oorspronkelijk Nederlandse en vertaalde fictie en non-fictie uit. Met zorgvuldige selectie, nauwgezette redactie en aandachtige vormgeving wil uitgeverij Cossee boeken publiceren die onuitwisselbaar en onontkoombaar zijn. Van zulke boeken zijn er nooit genoeg.

 

David Grossman

David Grossman

David Grossman (Jeruzalem, 1954) is een van Israëls beroemdste schrijvers.

 

De roman Zie: liefde (1990, opnieuw uitgegeven in 2008) betekende zijn internationale doorbraak. Zijn werk omvat behalve essays, kinderboeken en een toneelstuk voornamelijk romans, waaronder Het zigzagkind (1996), Jij bent mijn mes (2000), De stem van Tamar (2002), De uitvinder van geheimen (2003) en Een vrouw op de vlucht voor een bericht (2008).

 

Zijn laatste publicatie Uit de tijd vallen (2011) werd al enkele malen voor toneel bewerkt. Grossman woont met zijn familie in een voorstad van Jeruzalem.

 

 

 

 

'Een van de beste boeken ooit geschreven.' - Jonathan Safran Foer



'David Grossman, een van Israëls grootste auteurs, schreef in 1986 deze vuistdikke klassieker, die nu in het Nederlands is vertaald. Hoofdpersoon is de negenjarige Momik, die in zijn notitieboekje het oorlogsverleden van zijn familie optekent, met gevoelsmatige afvlakking en een zich opsluiten in een mythische wereld tot gevolg. Daarna is de volwassen Momik aan het woord, die schrijver is en zich spreekbuis voelt voor zijn grootvader en de Pools-joodse auteur Bruno Schulz. Feit en fictie raken intrigerend verstrengeld. Stilistisch en vormtechnisch gewaagde roman.' - de Volkskrant



Zie: Liefde zal vast en zeker worden gerekend tot de canon van boeken die net als De blikken trommel van Grass enHonderd jaar eenzaamheid van Márquez met nieuwe middelen een groots visioen van de mens en zijn geschiedenis hervertellen.’ - The New York Review of Books



'Omvangrijke, bijzonder ambitieuze roman over de jodenvervolgingen der Nazi's en de manier van de verteller om de greep te krijgen op die gebeurtenissen. Een aantal soms realistische, soms fantastische verhaallijnen lopen door elkaar heen: een klein Israelisch jongetje probeert te ontdekken waarom zijn omgeving zo geheimzinnig over het verleden doet, een joodse gevangene die niet kan sterven vertelt als een soort moderne Scheherazade verhalen aan een Duitse kampcommandant, een Pools-joodse schrijver ondergaat een vreemde transformatie, een jongetje maakt in 24 uur alle levensstadia van een mens door. Deze haast surrealistische samenloop van figuren en omstandigheden geeft al aan dat er hier sprake is van een zeer grote complexiteit en een veelgelaagheid die een paar keer lezen vermoedelijk pas recht zal kunnen doen. Geen lichte kost, maar door zijn veelomvattendheid een zeer aangrijpende leeservaring.' - NBD|Biblion